Poging tot communicatie

De Drake Vergelijking

Frank Drake werkte in de jaren '50 van vorige eeuw als jonge astronoom met de nieuwe radiotelescoop in Greenbank, West Virginia. Het was zijn idee om het krachtige instrument te gebruiken om naar signalen van buitenaards leven te zoeken. In 1961 werd in Greenbank een conferentie georganiseerd met een aantal specialisten om over het idee te praten. De formule die Drake voorstelde, diende als agenda voor de meeting en is sindsdien wereldberoemd geworden. De formule geeft een schatting van het aantal mogelijke intelligente beschavingen in onze galaxie.

N = aantal mogelijk intelligente beschavingen die waarneembaar zijn;
R* = aantal sterren dat jaarlijks in onze melkweg ontstaan;
fp = is de fractie hiervan die planeten hebben;
ne =  gemiddeld aantal planeten rond zo’n ster waar de juiste omstandigheden heersen voor leven;
fl = de fractie hiervan waar leven ook ontstaat;
fi = de fractie hiervan waar intelligent leven ontstaat;
fc = de fractie hiervan die elektromagnetische communicatie ontwikkelen;
L = de gemiddelde leeftijd van zo'n beschaving.

Drake en zijn collega's kwamen tot een consensus van N=10. Door onze nieuwe kennis van exoplaneten hebben we onze verwachtingen bijgesteld, Drake zelf spreekt nu van meer dan 10 000. Wat denk jij? Vul zelf eens een paar getallen in, het resultaat is wel altijd groter dan nul... Het belang van de formule is niet zo zeer om een getal te kleven op het aantal mogelijke buren, maar wel dat alle factoren opgesomd zijn die belangrijk zijn bij een zoektocht naar buitenaards leven. Frank Drake wordt dan ook beschouwd als één van de vaders van SETI (Search for ExtraTerrestrial Intelligence).

SETI

Mede door het werk van Frank Drake, de Kosmoloog Carl Sagan en de Green Bank groep werd er druk gespeculeerd waarom we nog geen teken van leven uit het heelal hebben ontvangen. De natuurkundige Enrico Fermi stelde de vraag waarom we nog geen contact hebben als er zo veel mogelijke beschavingen zijn als Drake suggerereert. We noemen dit de Fermi paradox. De “Lonely Earth” theorie stelt dat leven heel uitzonderlijk is en alleen op aarde bestaat. Hoe dan ook heeft dit geleid tot heel wat initiatieven om tekenen van leven te ontdekken in het heelal.

De universiteit van Berkeley in California is de thuishaven van een aantal computerprojecten om te helpen met de speurtocht naar leven.

  • SETI@Home is een initiatief waarbij iedereen een stukje software op zijn PC thuis kan draaien, dit om computerkracht ter beschikking te stellen om tonnen data van de radiotelescopen te analyseren om patronen die op intelligent leven wijzen te vinden in de ruis.
  • SERENDIP is een gelijkaardig initiatief dat minder rekenkracht heeft maar een breder radiospectrum afspeurt.
  • SEVENDIP is het optische equivalent om lichtsignalen van buitenaardse beschavingen te ontdekken.

Het SETI-Instituut in Mountainview, Californië is een onafhankelijke onderzoeksinstelling die al giften van NASA en de industrie hebben ontvangen. Hun belangrijkste zoekmiddel is de Allen Telescope Array (ATA), een verzameling van radiotelescopen die als een matrix samenwerken om radiosignalen van intelligente oorsprong in de kosmos te vinden. Onlangs stond dit project op de helling omdat NASA de geldkraan dicht draaide voor de ATA. Ze besloten dan maar om het publiek om hulp te vragen met het “SETIStars” donateurprogramma. In 45 dagen hebben ruim 2200 mensen de nodige 200 000 dollar gestort om voort te werken. SETI leeft ! Je kan nog deelnemen via www.setistars.org.

Pittig detail is dat het “Center for SETI” tot 2012 werd geleid door Dr Jill Tarter... Haar persoon en het centrum waren de inspiratie voor de film “Contact” met Jodie Foster in de hoodrol.

Arecibo

De Arecibo-radiotelescoop, in Puerto Rico, is met zijn schotel van 305 meter in diameter een van de gekendste radiotelescopen van de wereld.

Op 16 november 1974 werd er vanaf de Arecibosterrenwacht een radioboodschap uitgezonden naar de bolvormige sterrenhoop M13. Deze sterrenhoop is ongeveer 25 000 lichtjaar van ons verwijderd. Deze poging tot contact met buitenaardse leven is eerder symbolisch, want het gaat 25 000 jaar duren voor de boodschap bij M13 zal aankomen. En dan zal er nog eens 25 000 jaar verlopen voor het eventueel antwoord ons bereikt.

De boodschap werd samengesteld door Frank Drake in samenwerking met ondermeer Carl Sagan. Het uitzenden van de boodschap duurde 3 minuten en werd niet herhaald.

De boodschap bestaat uit 1679 bits. Dit getal werd gekozen omdat het kan opgedeeld worden in 73 rijen en 23 kolommen. Wanneer de informatie op die manier is gerangschikt, dan wordt de onderstaande afbeelding gevormd. Bij rangschikking volgens 23 rijen en 73 kolommen ontstaat nonsens.

Om de onderdelen ervan te onderscheiden is de boodschap op onderstaande afbeelding ingekleurd. De verzonden versie bevat geen kleurinformatie.

De bovenste rij geeft in wit de getallen 1 tot 10 in binaire vorm weer.

Daaronder, in violet, staan de atoomgetallen van waterstof (H), koolstof (C), stikstof (N), zuurstof (O) en fosfor (P), de samenstellende elementen van DNA.

Vervolgens zijn in groen de nucleotiden weergegeven zoals ze voorkomen in DNA.

In blauw verschijnt de dubbele helixstructuur van DNA. En de witte vertikale lijn geeft het aantal nucleotiden weer in het menselijk genoom.

De rode afbeelding in het midden stelt een mens voor. Links ervan wordt de gemiddelde grootte van een persoon voorgesteld: 1764 mm. En rechts ervan staat de grootte van de menselijke bevolking in 1974: ongeveer 4,2 miljard.

Vervolgens is in geel het planetenstelsel van het rode wezen afgebeeld. De aarde, de planeet waarvan het signaal is verzonden, is hoger geplaatst.

Helemaal onderaan staat in violet de radiotelescoop waarmee de boodschap werd verzonden. Ook de diameter van de telescoop wordt vermeld als een veelvoud van de golflengte van het signaal (12.6 cm).

 

Pioneer-Voyager missie

Het Amerikaanse Pioneer-programma, een ruimtevaartprogramma met onbemande sondes, had tot doel het verkennen van bepaalde delen van het zonnestelsel. De bekendste missies zijn Pioneer 10, gelanceerd op 3 maart 1972, en Pioneer 11, gelanceerd op 6 april 1973. Beide ruimtetuigen hadden een gouden plaat aan boord. Hoewel het zeer onwaarschijnlijk is, bestaat de kans dat de sondes worden opgemerkt door buitenaardse intelligente wezens. Het is de bedoeling dat met de afbeeldingen op de gouden plaat de plaats van verzending kan worden achterhaald.


Bovenaan staat het waterstofatoom. Een man en een vrouw zijn schematisch afgebeeld. Achter de mensen is het silhouet van de sonde op dezelfde schaal als de mensen weergegeven. De afmetingen van de mensen kunnen hieruit dus worden afgeleid. De vijftien lijnen links tonen de positie van de zon ten opzichte van enkele pulsars, waaronder de periode gecodeerd werd. Onderaan de plaat wordt schematisch het zonnestelsel weergegeven. Een afbeelding van de sonde laat de baan zien die gevolgd is bij het verlaten van ons stelsel.

De Voyagermissie van de NASA werd in het leven geroepen om gebruik te maken van de zeldzaam voorkomende onderlinge positie van de vier grote buitenplaneten eind jaren '70 en jaren '80. Deze situatie maakte het mogelijk de planeten Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunus met een minimum aan brandstof en reisduur te bereiken. Op 20 augustus 1977 werd Voyager 2 gelanceerd, kort daarop gevolgd door Voyager 1, op 5 september 1977. De Voyagers hadden een voor die tijd geavanceerde fotocamera aan boord en stuurden nog nooit eerder geziene foto's terug naar de aarde.


De Voyager Golden Record is een grammofoonopname, toegevoegd aan de twee Voyager-ruimtevaartuigen. De platen bevatten geluiden en beelden die geselecteerd werden om de diversiteit van het leven en de cultuur op aarde zo goed mogelijk weer te geven. De plaat is bedoeld als boodschap aan buitenaardse levensvormen als zij de plaat vinden. De Voyagers doen er ongeveer 40 000 jaar over om dichtbij een andere ster te komen. Als andere wezens de plaat niet eerder vinden, zal het minimaal die tijd duren voordat de Golden Record gevonden kan worden. Op 7 mei 2011 bevond Voyager 1 zich op 117 AE van de aarde (of meer dan 17 miljard kilometer). En de tweede sonde, Voyager2, bevindt zich op een vergelijkbare afstand.

Is er iets onduidelijk? Heb je een fout gevonden? Mail ons!