25/03/1999
In Darwin ging het naar het autoverhuurbedrijf waar een vierwiel-aangedreven camper ons stond op te wachten. We waren van oordeel dat dit soort wagen nodig was om ons door de Tanami woestijn te brengen tot bij een plaatsje dat Brenahan Bore werd genoemd (een roadhouse?), waar we de eclips op de centrale lijn konden volgen.
In het begin was de reis nogal wat moeilijk omdat alles verkeerd werkte. Vooreerst is het links rijden en verder zit zowat alles in spiegelbeeld van een wagen die bij ons rijd. Zo bereikten we Top Springs. Terwijl wij daar bijtankten om de reis naar de woestijn aan te vatten werd ons door de lokale bevolking afgeraden ons oorspronkelijk plan te volgen. Een woestijnrit op deze tijd van het jaar scheen nogal gevaarlijk te zijn en de Tanami Road bleek zelfs gesloten te zijn voor alle verkeer.
De uitwijkplaats voor de observatie was Tennant Creek, de plaats waar ook Patrick voor gekozen had. Een paar dagen voor de eclips waren we ter plaatse en konden we rustig een observatieplaats gaan opzoeken. Nadat we toestemming hadden gekregen van de lokale autoriteiten (en ook van de aboriginals) kozen we het parkeerterrein van het lokale kerkhof. Vanaf die plaats zou niks ons het zicht op de Zon verhinderen en de witte bakstenen muren naast de toegangspoort waren een pluspunt voor de observatie van schaduwbanden, een verschijnsel waar Patrick ons op had gewezen ten tijde van onze gezamenlijke reis naar de verduistering in China.
Toen we in de namiddag van de eclips onze observatieplaats bereikten waren we daar nagenoeg alleen. De lokale bevolking bleek praktisch geen interesse te vertonen voor het verschijnsel en de enige aanwezige mensen waren twee Antwerpse meisjes en twee Duitse jongens die een tocht van enkele maanden door Australië maakten en die door onze enthousiaste verhalen beslist hadden om toch een dag extra in Tennant Creek te blijven. Kort voor het eerste contact kwamen nog twee bewoners van het stadje kijken wat we daar eigenlijk uitrichtten.
De dagen voorafgaand aan de eclips was het weerpatroon nagenoeg elke dag hetzelfde. Een heldere ochtend, en in de namiddag opkomende bewolking. Deze dag leek bijna dezelfde alhoewel het ons leek dat er toch iets minder bewolking aan kwam zetten. Het eerste contact werd waargenomen en we zagen de grote zonnevlekken een voor een verdwijnen achter de maanrand. Mijn echtgenote keek nauwlettend naar de achterliggende muren om de schaduwbanden te zien maar dat was ijdel. Enkele seconden voor het tweede contact kwam een kleine wolk roet in het eten gooien. De Zon verdween en onze hoop was over. Hoewel iedereen verwoed begon te blazen om de wolk toch maar weg te krijgen lukte ons dat maar na het derde contact. Een mislukte expeditie. Maar het was niet onze eerste.
Traditiegetrouw begonnen we onmiddellijk ons materiaal in te pakken en vertrokken naar Devils Marbles, de volgende etappe op onze reis door het continent.
De eclips was niet het enige astronomische doel op onze reis. Zo bezochten we de krater van Gosse Bluff, een inslagkrater die blijkbaar veroorzaakt werd zon 140 miljoen jaar geleden door een komeetkern en het Henbury Meteor Crater-veld, een dozijn gaten die veroorzaakt werden door de meer recente inslag van een inkomende meteoriet. Andere astronomische bezoeken golden het Deep Space Network in het Tidbinbilla Nationaal park en het nabijgelegen Mount Stromlo Observatorium. Op beide observatoria kregen we een extra rondleiding.
Na 8400 kilometer door het Australische continent bereikten we Sydney waar we het vliegtuig namen naar huis.
Nu zijn we de expeditie aan het voorbereiden naar de volgende eclips, deze van 11 augustus, dichter bij huis. Wij denken eraan deze te volgen op de centrale lijn in Frankrijk, nabij de Frans-Duitse grens. Hopelijk wordt dit een succes.
|
Deze site is copyright © 1998 & 1999 Eclips99 Contacteer de Webmaster bij problemen of vragen. Eclips99 is een gedeponeerd handelsmerk (Disclaimer) |