In ons zonnestelsel bevindt zich heel wat gruis (meteoroïden). De meeste deeltjes zijn niet groter dan een stofdeeltje, zandkorreltje of piepklein steentje. Soms gebeurt het dat zo'n deeltje op aarde neerstort.

Wanneer zo'n klein deeltje de dampkring van de aarde binnendringt, met typische snelheden van enkele tientallen kilometers per seconde (tienduizenden kilometers per uur!) ondervindt het deeltje enorme wrijvingskrachten. Door deze wrijving wordt het deeltje zelf uiteengerukt tot losse moleculen en "verdampt" als het ware volledig.

De wrijvingskrachten doen ook de omringende lucht oplichten, zoals een elektrische stroom het gas in een buislamp. Dit oplichten gebeurt typisch op een hoogte van 80 à 100 km. De lichtstreep die we aan de nachtelijke hemel hierdoor kunnen zien, noemen we vallende ster of meteoor.

Enkel grotere meteoroïden kunnen de tocht door de dampkring overleven. Wat dan op aarde inslaat, wordt een meteoriet genoemd.

Deze grotere deeltjes kunnen uitzonderlijk heldere meteoren teweegbrengen, helderder dan alle planeten en soms zelfs helderder dan de maan. In zo'n geval spreekt men van een vuurbol.

De allergrootste meteorieten vormen bij het neerstorten op aarde een krater, zoals deze in Arizona (USA), met een diameter van 1,2 km en een diepte van 183 meter! Het neerstorten van zulke grote brokken is echter heel erg zeldzaam.