De oorsprong van het gruis dat aan de basis ligt van meteoren, moeten we zoeken bij kometen. Dit verklaart ook waarom meteoren in zwermen verschijnen.

Kometen zijn kleine hemellichamen (enkele kilometers tot hooguit enkele tientallen kilometers doorsnede) die in langgerekte banen om de zon wentelen. Kometen bestaan hoofdzakelijk uit ijs en stof, omgeven door een donkere korst. Wanneer een komeet in de buurt van de zon komt, gaat het ijs verdampen en door de ontstane druk als geisers door de korst van de komeet breken. Het verdampte ijs in die geisers vormen de coma en de staart van de komeet.

De kern van komeet Halley, zoals waargenomen door de Europese sonde Giotto in 1986. De geisers zijn als heldere vlekken zichtbaar.

Komeet Halley, met een uitgebreide stofstaart.

Met het gas komt tevens heel wat stof vrij, dat later meteoren kan produceren als het in de aardse dampkring zou terechtkomen. Dit stof verspreidt zich uiteindelijk over de hele baan van de komeet, maar de dichtheid aan deeltjes blijft rond de komeet zelf het grootst.

Deeltjes afkomstig van een zelfde komeet volgen alle ongeveer dezelfde baan (ongeveer de baan van de komeet zelf). Wanneer de aarde de baan van zo'n zwerm stofdeeltjes kruist, wordt onze planeet "getroffen" door een "bombardement" van stofdeeltjes, zodat er meer meteoren dan normaal zichtbaar zijn. Op dat moment zeggen we dat een meteorenzwerm actief is.

Interessant is ook dat alle deeltjes uit dezelfde richting komen. Door het perspectiefeffect lijkt dan alsof de trajecten van de veroorzaakte meteoren, bij achterwaartse verlenging, uit een zelfde punt lijken te komen, net zoals de sporen van een lange, rechte spoorweg. Dit punt noemt men de radiant of het vluchtpunt van de zwerm.

Een waarnemer ziet meteoren, die evenwijdig invallen, schijnbaar uit één punt komen.

Meteorenzwermen worden doorgaans genoemd naar het sterrenbeeld waarin hun radiant gelegen is. Dat de radiant daar gelegen is, neemt echter niet weg dat een meteoor van die zwerm eender waar aan de hemel kan oplichten.

De Leonidenzwerm is niet de enige meteorenzwerm die we kunnen zien. Er zijn er tientallen andere, maar de meesten tonen niet meer dan enkele meteoren per uur. Twee uitzonderingen zijn de Perseïden, actief omstreeks 12 augustus en de Geminiden, actief omstreeks 14 december, die elk jaar rond hun hoogtepunt enkele tientallen meteoren per uur te zien geven.