Aankomst in Windhoek - Daan Viljoen

Na een voorspoedige vlucht landen we in Windhoek.

Onze eerste kampeernacht brengen we door in het Daan Viljoen Game Park, nabij Windhoek.

Van Windhoek naar Sesriem

Vanuit Daan Viljoen vertrekken we de volgende ochtend voor een lange maar mooie rit zuidwaarts, richting Namib woestijn. Onderweg krijgen we tekst en uitleg van onze gids Gavin.

We rijden langs de Gamsberg, die het decor zal zijn voor onze volgende Namibië reis, in augustus 2003, ter gelegenheid van de Mars oppositie....

en we genieten van prachtige Namibische panorama's.

Sossusvlei

Zonsopkomst-ontbijt aan de voet van de reusachtige rode duinen van de Namib woestijn.

We maken een wandeling door dit onwezenlijke landschap.

Frans, onze Sossusvlei-gids, vertelt op een uiterst expressieve manier over de geheimen van de bushmen, het hoe en waarom van de tok-tokki (een zwarte kever) en natuurlijk over Sossusvlei en de Namib woestijn.

De Dead Vlei of Dode Vallei.

Groepsfoto bij Dead Vlei

Door de Namib woestijn naar Swakopmund

Na ons bezoek aan Sossusvlei blijven we nog een dag in de Namib woestijn.

We slaan onze tenten op nabij Bloedkoppie, en worden 's namiddags, bij een temperatuur van om en bij de 40°C, vergast op een lezing door Dirk Callebaut, over, jawel, de komende ijstijd...

De volgende dag doorkruisen we de Welwitschia plains. De Welwitschia Mirabilis is een bizarre plant die enkel voorkomt hier in Namibië en op één enkele plaats in de Kalahari woestijn. De bladeren groeien gedurende het hele plantenleven verder, en als ze niet zouden afslijten door het zand en de winderosie, zouden ze honderden meters lang zijn.

Niet iedereen overleeft een tocht door de Namib woestijn.

Maar wij halen het wel, en onze rit eindigt op het strand van Swakopmund.

Swakopmund - Dolphin Cruise

Vanuit Swakopmund gaan we op dolphin cruise, en of we dolfijnen zien...

...maar ook pelikanen...

Onze boottocht voert ons tot bij een zeerobbenkolonie.

Champagne drinken tussen de dolfijnen, zeerobben en pelikanen. Een avontuurlijke kampeersafari neemt soms onverwachte wendingen....

Van Swakopmund naar Twijfelfontein

Een tussenstop op weg naar Twijfelfontein

In Twijfelfontein wandelen we tussen de rotstekeningen van de bosjesmannen.

Het krioelt hier werkelijk van de rotstekeningen en rotsgravures. De ouderdom ervan varieert tussen de 5000 en 500 jaar.

Via Damaraland naar Kaokaland, land van de Himba

Schitterende landschappen in Damaraland. Rechts een Flesboom, links een Damaraplant.

We bezoeken een Himba dorp, waar we in ruil voor levensmiddelen zoals meel, suiker en koffie, gastvrij ontvangen worden.

De Himba zijn een authentiek semi-nomadenvolk, nauwelijks beïnvloed door de moderne beschaving. Het meest opvallende kenmerk is het zich insmeren met een mengsel van oker en dierlijk vet. Ze doen dit om zich op te maken, maar tegelijkertijd is het een bescherming tegen de felle zon en tegen insecten.

Etosha National Park

Een volgende hoogtepunt op deze reis vol hoogtepunten: Etosha National Park, dat we van west naar oost helemaal doorkruisen. Giraffen hebben daarbij voorrang.

Net zoals springbokken trouwens.

Als dat geen foto waard is....

November, begin van het regenseizoen, en dat zullen we geweten hebben.... Het levert ons wel een uniek zicht op van de Etosha zoutpan, een van de droogste vlaktes ter wereld, in de regen.

Oryx gazellen of spiesbokken, aangepast aan extreme droogte, aan de rand van de Ethosha zoutvlakte, genietend van de regen.

Hoba Meteoriet

Uiteraard mag een bezoek aan de grootste meteoriet ter wereld niet ontbreken.

De Hoba meteoriet is een ijzermeteoriet waarvan het gewicht geschat wordt op zo'n 60 ton.

Okavango Delta

We vervolgen onze reis met een tocht op de Okavango Delta. Op dit merkwaardig vaartuig brengen we 3 rustgevende dagen door.

Boot-safari op de Okavango

De Okavango Delta is ontzettend rijk aan vogelleven. We zien zwarte ooievaars, bijeneters, ijsvogels, zwaluwen, reigers,... En we worden gezien door talloze visarenden.

4 december 2002: Eclips!

De eclips begint veelbelovend...

Helaas komt één grote wolk roet in het eten gooien, en missen we de totaliteit.

Camera Obscura

Chobe National Park

Onze reis gaat verder richting Chobe National Park, Botswana. Hier zit de grootste olifantenpopulatie van Zuidelijk Afrika. Samen met het nabijgelegen Hwange National Park in Zimbabwe zouden er zo'n 75000 dikhuiden rondlopen. Waarvan wij er toch meerdere honderden gezien hebben...

Olifanten-modderbad

Een boottocht op de Chobe rivier brengt ons tot vlakbij badende olifanten.

De dag voor onze aankomst in Chobe was er een buffel gedood door een troep leeuwen. De gieren en mariboe's moeten nog wat geduld oefenen.

Nadat ze zich aan de buffel tegoed gedaan hebben, besluiten de leeuwinnen en hun welpjes dat het tijd isvoor een siesta. Op 2 meter van onze open jeep...

Het Chobe National Park is ongelofelijk rijk aan wild. Naast olifanten en leeuwen zien we giraffen, buffels, impala's, hippo's, krokodillen, leguanen, en een sabelantiloop.

Maar aan alles komt een eind. Zo ook aan een schitterende dag in Chobe, en aan onze reis.

De deelnemers en de crew die ons Wild About Africa maakte

Zonder hen zou deze reis (en deze foto) nogal leeg geweest zijn....
Rechtstaand, van links naar rechts: Werner, Gavin, Johan, Willy, Annie, Frits, Eric, Miranda, Christo, Marco, Harald.
Zittend, van links naar rechts: Hilde, Dirk, Josepha, Paul, Jacqueline, Henriette, Chantalle, Gilles, Katlijn, Rita.
Ontbreekt: Robert (was waarschijnlijk op exploratie...)

Reisverslag van Dirk Callebaut

ECLIPSSAFARI: Namibië-Botswana-Zimbabwe

16/11-7/12/2002

De Volkssterrenwacht van Antwerpen, Urania, organiseert zowat 8 astroreizen per jaar. Daaronder vallen de zeer geslaagde expedities naar totale zonsverduisteringen: in 1998 naar Guadeloupe, in 1999 naar Turkije en verleden jaar in Zimbabwe, Zuid-Afrika en Zambia. Aangemoedigd door het succes werd voor de eclips van 4 december dit jaar voor keuze tussen 2 safaris gezorgd: een tenten- en lodgesafari voornamelijk doorheen Namibië, maar ook met hoogtepunten van Botswana en Zimbabwe (16/11-7/12/02) en een hotelsafari in Zuid-Afrika (30/11-15/12/02). Zelf koos ik voor de langste en meest avontuurlijke tocht.
Het werd op alle gebied een onvergetelijke reis. We hebben een enorm aantal dieren gezien en gefotografeerd, meestal van zeer nabij (een paar meters! ) in alle maten en uitvoeringen, alleen of in troepen, in rust of in actie: olifanten, giraffen, leeuwen, buffels, neushoorns, impalas, zebras, springbokken, gemsbokken, steenbokken, sabelantilopen, gnoes, bavianen, meerkatten, krokodillen, varanen, nijlpaarden, aasvogels, maraboes, struisvogels, visarenden, slangennekken, reigers, ooievaars, bijeneters, wevers en nog tientallen andere soorten. Sommige zoals de dikdik (een zeer kleine en schichtige antilope), de jakhals en de secretarisvogel zagen we op afstand. We trokken door valeien met ondergrondse rivieren, door oasen, door woestijnen en semi-woestijnen (bvb. Namib-Naukluft Park). Prachtige vergezichten, rotspartijen van een indrukwekkende soberheid en majestueuze zonsondergangen ontroerden diep. We beklommen bij het ochtendgloren de sierlijke, roodachtige duinen (ijzerhoudend en enigszins magnetisch) van Sossusvlei. We wandelden in de Sesriem Canyon (30 m diep of 6 riemen van 5 meter lang) en in een de kloof met ‘orgelpijpen’ van basalt. We verbaasden ons over de rotsgravures en –tekeningen waarin de Bosjesmannen 5000 jaar geleden allerlei dieren en mensen in actie afgebeeld hebben. We bewonderden de kledij van de Herero vrouwen die vol fantasie het model van een Duitse domineevrouw, met speciale kap, aanpasten. Nabij Opuwo bezochten we een traditioneel dorp van het gastvrije Himba volk in het Kaokaland waar de vrouwen zich helemaal met oker insmeren en topless gaan winkelen. De Bosjesmannen zongen en dansten voor ons bij hun kampvuur. In het Etosha National Park zagen we de ‘Etosha Pan’ - waarvan men zegt dat ze normaal een helle, levenloze zoutvlakte is – getransformeerd door de regen in een grijze uitgestrektheid. We hadden inderdaad de unieke ervaring regen te beleven in de woestijn – al konden sommigen dat niet appreciëren – en zagen hoe de bloemetjes en bladjes ‘t allenkante ontsproten! We zagen de kokerbomen (voor de pijlen van de Bosjesmannen) en de fameuze Welwitschia Mirabilis: deze plant kan 2000 jaar worden; de bladeren blijven groeien, maar slijten af door het schuren in het zand t.g.v. de wind. We zagen monumentale termietenhopen en moesten ons voor een dineetje bij kaarslicht voor uitzwermende termietenkoninginnen afschermen met muskietennetten.

De variatie op de reis was enorm. In Swakopmund, een sfeervolle stad aan de Atlantische Oceaan, sliepen we twee nachten in een lodge. Wie interesse had voor mineralogie en geologie kwam heel de reis goed aan zijn trekken en zeker hier in het prachtige ‘Kristall’ museum. Vanuit Walvisbaai maakten we een ‘Dolphin Cruise’. De dolfijnen zwommen mee met de boot in volle vaart, zowel voor als achter: we konden ze praktisch aanraken. We vaarden naar het pelsrobbeneiland, waar ook veel zeeleeuwen kabaal maakten en zelfs een (verdwaalde) zeeolifant lag. In Botswana vaarden we met kleine boten over de eindeloze Okavango Swamps. (De Okavango mondt niet uit in zee, maar verliest zich in een enorme delta midden het continent.) We vaarden ook met een ‘huisboot’, waarop we twee dagen verbleven. Onze pogingen om te vissen gaven wel veel pret, maar geen vis en dus ook geen vissersverhaal … Bij Kasane maakten we twee fantastische toeren in het Chobe Park: één met halfopen wagen en één met een boot. In Victoria Falls (Zimbabwe) maakten de Victoria Watervallen van de Zambezi een overweldigende indruk: 1700 m breed en 100 m diep! Een van de wereldwonderen!

Was dit wel een astroreis? Ja! In de nacht van 18 november observeerden we de Leoniden. Wie weet hoeveel stille wensen bij elke meteoor gedacht werden? Nabij Grootfontein gingen we de Hoba meteoriet bekijken: een klomp ijzer van 54 ton die na duizenden jaren door erosie van de aardlagen erboven bloot is komen te liggen. Bovenal: we beleefden de eclips 2002! We zagen en voelden bijna alles: eerste contact, alle sikkelgedaanten, een (valse) diamant, de totaliteit, de maanschaduw die in razende vaart over ons heen trok, de onvergelijkbare mooie zachtkleurige ‘zonsondergang’ over de ganse horizon in alle richtingen (360°! ), de windverandering, de afkoeling en het laatste contact. Helaas, op het hoogtepunt was er een wolk zodat we de corona niet konden bewonderen, al reden we met de trucks snel naar een andere plaats. Ook zonder corona blijft het een unieke belevenis die we vierden met Zuid-Afrikaanse schuimwijn.

Werner Hamelinck, de spil van de astroreizen van Urania, had gezorgd voor een pracht van een document (84 blz. met talrijke illustraties in kleur), zodat we over alle toeristische en astronomische aspecten zeer goed gedocumenteerd waren. Bovendien gaf hij nog een gedetailleerde uiteenzetting over de eclipsfenomenen zodat we goed wisten waarop we moesten letten. Hij had ook filters bij en een zware verrekijker zodat we zonnenvlekken konden waarnemen. Dat sloot aan op mijn lezing: ‘Over zonsmagnetisme en klimaat: krijgen we weldra een kleine ijstijd? ’ (Verdeeld in drie keer van telkens een uurtje.) Ook hield ik een lezing (tweemaal een uurtje) over Einstein en zijn prestaties. Weinig mensen kunnen zeggen dat ze de relativiteitstheorie voorgeschoteld kregen te midden van de woestijn. Maar alles is relatief!

Onze groep bestond uit 19 personen: 9 dames en 10 heren. Hiervan waren 5 echtparen en 9 enkelingen. (De groep van de eclipsreis naar Zuid-Afrika telde 22 personen: 8 dames en 14 heren; hiervan waren 7 echtparen en 8 enkelingen.) Het is merkwaardig hoe het heilig vuur voor de sterrenkunde ook overslaat op de partner. Helaas, mijn echtgenote vreesde de warmte en had uiteindelijk afgezegd. Onze groep was zeer inhomogeen in alle aspecten: leeftijden van bijna 30 tot bijna 70, sommigen met een universitair diploma, anderen niet, sommigen uit de zakenwereld, anderen uit de administratie (niemand uit het onderwijs – tenzij men mij daarbij indeelt - daarvoor moet de eclips in een vacantieperiode vallen! ), van adel of niet, sommigen Franstalig, anderen Nederlanders, enkelen ervaren kampeerders, maar de meesten beginnelingen, één dappere meid met een stok, alle anderen stevige stappers, … Het valt me telkens op hoe goed zo’n groep eigenlijk ‘draait’, terwijl de meesten nauwelijks enigen van de reisgenoten van te voren kennen. De sportieve uitdaging en het eclipsgebeuren zorgen natuurlijk wel voor enigszins gelijkgezinden. Men moest uiteraard wel een beetje wennen aan elkaar, maar uiteindelijk bleken het allemaal toffe mensen te zijn. We hadden ook bijna geen last van muggen of ander ongedierte. Niemand werd ziek of gekwetst. Een poging om Jacqueline te beroven liep slecht af …voor de belagers!

Het team van ‘Footprints’ (de reisorganisatie) dat ons begeleidde was ook prima: Gavin, zijn vader Harald en hun helper Christo. Ze zorgden voor goed eten en drinken, gaven uitvoerig uitleg over dieren, streken, mineralen en gesteenten, volken, … Bovenal: ze hebben ons veilig en wel 4500 km rondgevoerd met hun grote en kleine ‘truck’. Dank!

Alles bij elkaar lijkt het bijna onmogelijk om deze tocht te overtreffen! Toch was het bijna slecht afgelopen. De laatste dag, in Victoria Falls, mocht ieder zowat zijn eigen zin doen: sommigen gingen bootje varen beneden aan de watervallen in het kolkende water, anderen toerden erboven in een helicopter, nog anderen wilden Bungee springen. Werner, Hilde, Annie en ik gingen paardrijden om aldus de wilde dieren tot zeer nabij te kunnen naderen. (Voor hen is de ruiter geen onafhankelijk wezen, maar maakt hij deel uit van het paard en is hij dus ongevaarlijk.) Geen van ons had ervaring met paardrijden, ik zeker niet. Men had ons verwittigd dat de buffels konden aanvallen. Onnodig uit te leggen dat dit uiterst gevaarlijk, ja dodelijk, kon zijn. Zoals steeds met mijn hoofd in de sterren sloeg ik daar weinig acht op, in de overtuiging dat het paard het wel op een lopen zou zetten als een buffel kwam aanstormen. Toen we op een tiental meter van een kudde verwijderd waren kwamen er, in een fractie van een seconde, twee ‘schijncharges’: de buffels stopten na enkele meters, het was hen alleen te doen om ons weg te jagen. Pas daarna besefte ik dat ik moeilijk op een galopperend paard zou kunnen blijven zitten, vooral omdat er overal overhangende takken in de weg zaten …
Op de volgende eclipsreis (IJsland,29/5-12/6/2003) neem ik mijn vrouw mee en blijf uit de buurt van buffels... en van ijsberen!

Dirk K. CALLEBAUT