Kourou Eclipsreis van 17 tot 27 september 2006

De schitterende (ringvormige) eclips van 22 september, waarbij we de gedeeltelijk verduisterde zon uit de Atlantische Oceaan zagen opkomen vanaf de kliffen van het 'Ile Royale', vormde het hoogtepunt van een boeiende reis naar Frans Guyana. Uiteraard bezochten we ook de Europese ruimtevaartbasis, en maakten we kennis met een onbekend stukje overzees Frankrijk.

Het vertrek

Zondagmorgen 17 september. Op een onwelvoeglijk vroeg uur verzamelen 28 eclipsliefhebbers zich in de Mattheessensstraat in Hove.

Alle bagage ingeladen? Dan kunnen we vertrekken richting Parijs, Orly.

Na een comfortabele vlucht met een Boeing 747 van Air France, landen we op de luchthaven Rochembau, Cayenne.

In hotel Atlantis in Kourou worden we vergast op een welkom-drink.

Maak kennis met onze gids Erwan. Een Bretoen die al 25 jaar op Frans Guyana vertoeft, en ons geregeld op een Bretoens of ander lied trakteert. Spoedig zullen we leren dat Erwan altijd zingt of praat, behalve als hij slaapt. Hij slaapt zeer weinig...

Op de Maroni rivier

We zijn ondertussen van Kourou naar St. Laurent Du Maroni gereden, en hebben onderweg heel veel geleerd over de geschiedenis van Frans Guyana en zijn diverse bewoners. We staan op het punt om kennis te maken met echte "Bosnegers" of "Bushinenge": we schepen in voor een tocht per "pirogue" op de Maroni rivier.

De komst van de motor heeft het leven van de bevolking langs de rivieren van Frans Guyana sterk verandert. Met de gemotoriseerde pirogue halen we een behoorlijke snelheid en overbruggen nu op een uur tijd een afstand, waar vroeger enkele dagen voor nodig waren.

Na een uurtje varen gaan we aan land voor de pick-nick.

We worden vergast op een lekker aperitief, vergezeld van Guyanese specialiteiten zoals een salade van groene mango met look en kruiden, en "couac", een lokale versie van taboulé op basis van maniok.

Michel, onze gids op de Maroni, is een goedlachse Bushinenge met Surinaamse roots, zodat hij even vlot Nederlands als Frans spreekt.

Na het middagmaal en een verfrissende (?) duik in de Maroni-rivier, steken we de rivier over en gaan aan land in Suriname, alwaar we een bezoek brengen aan het "atelier" waar onze pirogues vervaardigd werden.

De Bagnes van St. Laurent du Maroni

Na het avontuur op de Maroni rivier keren we terug naar St. Laurent du Maroni, waar we de volgende ochtend een bezoek brengen aan de beruchte bagnes.

Onze gids weet waarover ze spreekt: haar schoonvader was een van de laatste bagnards die hier tot in de jaren '50 verbleven hebben...

Het 'Camp de Transportation' (volgens onze buschauffeur Alain het 'Camp de Transpiration', we kunnen hem geen ongelijk geven....) kom je ook liever buiten dan dat je er binnen gaat!

Op zoek naar de rode ibissen van Sinnamary

Terug onderweg van St. Laurent du Maroni naar Kourou, houden we halt in Sinnamary. Van hieruit varen we naar de monding van de Sinnamary (in Frans Guyana zijn de nederzettingen genoemd naar de rivieren... of andersom... in ieder geval, het is gemakkelijk) om de kolonie rode ibissen die daar huist, te observeren.

We observeren....

... en jawel : zoek de rode pixels...

Bezoek aan het Centre Spatiale Guyanais

Het bezoek aan de ruimtevaartbasis van Kourou is, naast de eclips, een hoogtepunt van ons bezoek aan Frans Guyana.

Aan de ingang van het complex staat een model op ware grootte van de Ariane 5 raket. De echte versie hebben we jammer genoeg nipt gemist: tot amper 2 weken voor ons vertrek, zag het er naar uit dat we getuige zouden kunnen zijn van lancering nr. 173. Helaas werd de lancering uitgesteld en was het op de dag van ons bezoek ook nog niet duidelijk wanneer de lancering wel zou plaats vinden.

Dit hebben we dus niet gezien...

Na het vervullen van de nodige adminstratieve formaliteiten krijgen we een verzorgde presentatie over het Centre Spatiale Guyanais, maar het interessantste deel van het bezoek is natuurlijk het bezichtigen van de lanceerinstallaties zelf.
Hier een zicht op het -niet meer in gebruik zijnde- lanceerplatform van Ariane 4.

We bezoeken het Centre de lancement n° 3, het gebouw vanwaaruit de diverse Ariane 5-campagnes beheerd worden.

Vanuit deze controlekamer wordt een volledige lanceercampagne, van het begin tot aan de eigenlijke lancering, opgevolgd. Het Centre de Lancement n° 3 beschikt over 2 zulke controlekamers, zodat een nieuwe campagne reeds kan starten terwijl er nog een campagne lopende is.

We rijden met de bus tot op het Ariane 5-lanceerplatform. Uitstappen mag echter pas op een iets grotere afstand.

Îles du Salut

De volgende dag zetten we koers richting Iles du Salut, vanwaar we de eclips zullen waarnemen.

Na een aangename boottocht van een kleine twee uur zetten we voet aan wal, echter niet vooraleer we de nodige consignes ontvangen hebben.

Eén van die consignes verbiedt ons om ons onder deze mooie palmbomen te begeven, wegens gevaar voor vallende kokosnoten.

Zicht op het vasteland met de lanceerinstallaties van Kourou op de horizon.

Tijdens een rondwandeling op het Ile Royale, op zoek naar de meest geschikte eclipslocatie, observeren we talrijke zeeschildpadden.

ECLIPS!

Om "les Belges" te verslaan, moet je heel vroeg opstaan. Vroeger namelijk dan 4h. En dat deden onze Franse vrienden niet. En dus was het allermooiste waarnemingsplekje voor Urania!

De traditionele eclips-rekwisieten worden bovengehaald...

Het moment van de zonsopkomst komt dichterbij.

En dan priemen de eerste zonnestralen boven de horizon!
Bewonder hier deze zonsopkomst (op dubbele snelheid weergegeven).

We zien de reeds gedeeltelijk verduisterde zon opkomen vanuit de Atlantische Oceaan. Een onvergetelijk zicht!!

Met behulp van eclipsbrillen en zonnefilters werd het verloop van de verduistering gevolgd.

Terwijl de maan steeds verder voor de zon schuift, geniet iedereen van het schitterende uitzicht.

In tegenstelling tot vorige eclipsen (o.a. in maart in Turkije, en in oktober 2005 in Spanje) merken we hier niets van een temperatuursdaling naarmate de eclips vordert. Niet voor niets bevinden we ons vlakbij de evenaar!

Schitterende eclips-sequentie gefotografeerd door Muriel.
Bekijk hier de eclips (6x versneld).

Champagne op de geslaagde eclips!

En tijd voor een groepsfoto!

Ile Saint Joseph

We maken de oversteek van Ile Royale naar Ile Saint Joseph (per bootje, want overzwemmen is verboden...).

De bagnes van Ile Saint Joseph werden volledig aan de natuur overgelaten, maar zijn daarom niet minder indrukwekkend.

Vooral de individuele isoleercellen, die als dak enkel tralies hadden, spreken tot de verbeelding. Het verhaal van Papillon komt tot leven...

Cayenne

Nadat we teruggekeerd zijn van de eilanden, zetten we de reis verder richting hoofdstad. We bezoeken in Cayenne de kleurrijke markt.

Voor wie er nog aan twijfelt waar de Cayenne-pepers vandaan komen...

De Place des Palmistes vormt met zijn reuze-palmbomen het middelpunt van de stad.

Vandaag nemen we ook de tijd om wat te relaxen op het strand zodat....

Jungle experience in Cisame

... we helemaal klaar zijn voor de laatste en meest avontuurlijke etappe van de reis: een verkenning van het ongerepte Amazonewoud.
Op weg naar Régina houden we halt in Cacao, waar we kennis maken met de Mhong: deze Laotiaanse vluchtelingen kwamen in de jaren '70 naar Frans Guyana, werden niet bepaald met open armen ontvangen, maar slaagden er desondanks perfect in zich een plaats in deze samenleving op te bouwen. Vandaag de dag voorzien ze het grootste deel van Frans Guyana van verse groenten en fruit!

In Régina gaan we alweer aan boord van een pirogue, om 40 km. de jungle in te varen.

Een tochtje op de rivier is nooit twee maal hetzelfde en zeker nooit saai: deze keer moeten we een aantal stroomversnellingen overwinnen. Onze schipper Manu, geen Bushinenge maar een volbloed indiaan, kent de rivier op zijn duimpje en we komen dan ook zonder enig probleem (sommigen wel met wat natte kleren, maar dat zijn we ondertussen ook al gewoon) voorbij de 'sauts'.

Het doel van onze boottocht is het jungle-kamp Cisame.

We maken - met meer of minder enthousiasme - kennis met de accomodatie voor ons verblijf alhier.

Maar het is natuurlijk nog veel te vroeg om al in de hangmat te kruipen, er staat nog een activiteit op het programma: een eerste wandeling door het oerwoud. Let op de toch wel merkwaardige outfit en het ontbreken van enig schoeisel...

Dat komt omdat we een gecombineerde wandel-zwemtocht maken: eerst een wandeling stroomopwaarts langs de oever van de rivier, en vervolgens al zwemmend terug.

Daarbij leren we dat je in het oerwoud niet noodzakelijk bij elke stap op een glibberig, stekelig, giftig, of gevaarlijk voorwerp stapt, en dat niet elke rivier krioelt van kaaimannen en piranna's.

Maar we zijn toch opgelucht als we allemaal veilig en wel en heelhuids terug aan land zijn.
Het is ondertussen pikdonker geworden, en ongetwijfeld was het voor iedereen de eerste keer om de sterrenhemel te zien opkomen, al zwemmend in een rivier in het Amazonewoud.

Na een nacht vol jungle-geluiden, met als hoogtepunt een brulaap-concert rond 1h in de ochtend, is iedereen vroeg uit de veren, of juister: uit de "hamac". Wil u het ook (of nog eens) meemaken? Zet dan uw wekker op 1h, en beluister dit geluidsfragment.
De ochtendnevel zorgt voor feeërieke taferelen.

Maar de zon laat niet lang op zich wachten, en ruimt de ochtendmist snel op.

Na het ontbijt is het tijd om het oerwoud te verkennen. De die-hards kiezen voor een rondwandeling die ons zal laten kennismaken met het droge, het vochtige en het natte regenwoud. Vol goede moed gaan we op pad, en zijn van mening dat wandelen door de jungle best meevalt.

Maar dat was in het droge gedeelte uiteraard. Het wordt iets spannender wanneer we kennismaken met het vochtige regenwoud. We leren dat vochtig regenwoud synoniem is voor kniehoge modder.

Na het vochtige gedeelte volgt het natte gedeelte.

Het is niet altijd even duidelijk of we nat zijn van de kreekjes waardoor we waden, of van het zweet...

Af en toe is het water toch te diep (letterlijk), en hakt Erwan met zijn machete een doorgang langs de oever. En stuiten we daar toch wel op een prachtexemplaar van een Geochelone carbonaria of Savanneschildpad.

Na iets meer dan 4 uur jungle-experience, bereiken we opnieuw het kamp Cisame. Zowaar met evenveel personen als dat we vertrokken waren. Hoog tijd voor een planteur en een energierijk middagmaal. Verrassing: er staat "Cochon bois" met rijst en rode bonen op het menu!

Ook op de terugvaart naar Régina komen we zonder kleerscheuren voorbij de stroomversnellingen. Maar omdat ze er zeker van zouden zijn dat we geen enkele pirogue-vaart met droge kleren zouden beëindigen, trakteren de weergoden ons op een tropische bui, vlak voor onze aankomst in Régina.

Ter compensatie krijgen we wel een prachtige regenboog.

Einde van de reis

Helaas, aan alle mooie liedjes komt een eind. Bij het apertief van ons laatste middagmaal geeft Werner nog de laatste aanwijzingen voor de terugvlucht.

Marc spreekt een verdiend dankwoord uit voor Erwan, ongetwijfeld de beste gids van Frans Guyana!

En dan zijn we terug in Europa... maar nog niet thuis. Daarvoor moeten we eerst de Parijse verkeers-jungle trotseren....

....wat buschauffeur Willy vakkundig doet, zodat we exact op het geplande uur in Hove arriveren.

Deze mensen mochten alweer een geslaagde eclips aan hun palmares toevoegen (van links naar rechts en van boven naar onder):Elly, Freddy, Guy, Hilde, Hubert, Ivan, Jacqueline, Johan, Josiane, Koen, Lena, Lutgard, Marc, Marc, Marc, Marc, Marja, Mia (die een jaar ouder terugkwam dan dat ze vertrok!), Muriel, Pol, Popol, Rik, Rita, Ronny, Thierry, Tristan, Werner, Wim

En natuurlijk is het laatste woord voor onze fantastische gids : un grand merci pour Erwan!!

Dank aan de fotografen die hun foto's en filmmateriaal ter beschikking stelden voor dit verslag:
Leopold Verbiest
Muriel Wetz
Roland Oeyen
Tristan Cools
Marc Hens
Marc Desruelles
Guy Vanros
Freddie Hordies
Wim Vinken
Ronny Wuyts
Koen Geukens
Werner Hamelinck / Hilde Willemsen