Kunnen wormgaten fungeren als tijdmachines?

Tijdreizen naar het verleden is een lastige zaak. We kennen geen enkele natuurkundige wet die het absoluut verbiedt, en toch kunnen we geen manier vinden om het te doen, en als we het zouden kunnen, opent de mogelijkheid allerlei ongemakkelijke paradoxen (zoals wat er zou gebeuren als je je eigen vader/grootvader zou vermoorden vooraleer jij geboren wordt).

Maar er kan een manier zijn om het te doen. We moeten eerst een wormgat vinden. 

Bij de foto: Illustratie van een ruimtevaartuig dat door een wormgat naar een verre melkweg gaat. Afbeelding : NASA.

 

Wormgaten zijn snelkoppelingen door de ruimte, een tunnel die twee verre delen van het universum via een heel kort pad met elkaar verbindt. Als je op de een of andere manier een wormgat zou kunnen bouwen, kun je nonchalant door de tunnel lopen en duizenden lichtjaren verwijderd zijn zonder zelfs maar te zweten.

En ze kunnen ook fungeren als tijdmachines.

De truc is om het ene uiteinde van het wormgat te nemen en het dicht bij de lichtsnelheid te versnellen. Door de speciale relativiteitstheorie weten we dat bewegende klokken langzamer lopen en dat objecten die dicht bij de lichtsnelheid komen, een andere tijdstroom ervaren dan stilstaande. Dus als je het ene uiteinde van het wormgat neemt en het een tijdje heel, heel snel laat gaan, wordt de interne klok niet gesynchroniseerd met het andere uiteinde.

Dan moet je gewoon het reizende uiteinde van het wormgat naast het andere uiteinde terugbrengen. Omdat ze niet worden gesynchroniseerd, bevindt een van de wormgaten zich in het 'verleden' van het andere uiteinde. Dus je gaat het huidige einde in, reist door de tunnel en komt uiteindelijk uit in je eigen verleden.

Het lijkt triviaal eenvoudig en een manier om de natuur te bedriegen met de beperkingen van tijdreizen, maar de natuur lijkt ook niet van wormgaten te houden. Elke keer dat we proberen een manier te bedenken om er een te bouwen, realiseren we ons dat ze eigenlijk inherent onstabiel zijn - op het moment dat je er een voet in zet, stort het in en verspreiden je stukjes door het universum.

Hoe snel vallen ze in elkaar? Sneller dan zelfs een lichtstraal die door de tunnel van het wormgat zou kunnen racen. Dus het lijkt erop dat zelfs als we een wormgat zouden vinden dat in de ruimte ronddrijft, we het niet zouden kunnen gebruiken.

Maar je kunt altijd dromen ...

 

Auteur: Jan Vyvey
Bron: Universe Today, Dr. Paul M. Sutter.