Met Artemis II gaat NASA voor het eerst sinds december 1972 nog eens mensen naar de Maan sturen. Landen op het maanoppervlak is niet voor deze missie. Dat zou ten vroegste in 2028 zijn met de volgende Artemis-vlucht. In wat volgt krijg je een (omgekeerd) chronologisch overzicht van Artemis II. Vanaf het moment dat raket en capsule naar het lanceerplatform werden gereden tot aan splashdown als de capsule na een reisje van 10 dagen weer op Aarde aankomt.
De lancering is momenteel nog steeds ten vroegste op zaterdag 7 februari om 3u41 (met een lanceervenster van 2 uur).
27.01 – Wet Dress Rehearsal op zaterdag 31 januari (of later).
De WDR of Wet Dress Rehearsal is een algemene repetitie van de lancering (maar dan zonder de raket te lanceren). Met andere woorden, zowat de gehele countdown wordt uitgevoerd. In begrepen het tanken van zowel de Core Stage als de ICPS. Achteraf worden de brandstoftanks van de raket weer leeggepompt om ook deze procedures uit te testen.
De bemanning zal bij deze test niet plaatsnemen in de capsule. De zgn. Close Out crew zal wel aanwezig zijn. Zij ondersteunen de bemanning. Die bemanning zal er dus niet zijn, maar men zal verder dus wel de gehele procedure uitvoeren, tot en met het afsluiten van de capsule en het ontruimen van het lanceerplatform.
Tijdens de WDR worden een aantal scenario’s uitgevoerd waarbij de countdown klok een aantal keren zal stilgelegd worden waarbij men ofwel na een tijdje de aftelklok verder laat tikken dan wel dat de klok teruggedraaid wordt naar een bepaald moment (“recycle”).
Met bijzondere aandacht zal tijdens de WDR naar het tanken uitgekeken worden. Het tanken van vloeibare waterstof gaf bij Artemis I in 2022 heel wat problemen. Tankprocedures werden aangepast net als een gedeelte van de hardware.
23.01 – Astronauten in quarantaine
De periode van quarantaine wordt door NASA omschreven als een “Health Stabilisation Program” en heeft als bedoeling dat tijdens de missie de astronauten niet ziek gaan worden. Daarom worden ze (minstens) twee weken voor de lancering afgezonderd. Dat gebeurt samen met o.a. de backup-astronauten en het ondersteunende personeel. Het eerste week van deze periode verblijven de astronauten nog in Houston. Nadien verhuizen ze naar Florida.
18.01 – De voorbereidingen op de Wet Dress Rehearsal gaan van start.
Met de komst van de Mobile Launcher op het lanceerplatform is de raket dan wel op zijn plaats gebracht maar alle leidingen (voor het tanken van vloeibare waterstof, vloeibare zuurstof, stikstof, helium, …), allerlei dataverbindingen en stroomvoorziening moeten nog aangesloten worden. Andere testen die daarbij op het programma staan zijn communicatietesten met Launch Control en met de Eastern Range (voor de connectie met de raket na lfitoff).
In de dagen die volgden werden testen gedaan met de Crew Access Arm. Die werd tot driemaal toe van de toren naar de capsule en terug gedraaid. De vierde keer bleef de arm tot bij de capsule.
Ook werd er hydrazine getankt voor het TVCS of Thrust Vector Control System van de SRB’s. Met behulp van een hydraulisch systeem is er de mogelijkheid om de uitlaat van beide boosters aan te sturen zodat de bewegingsrichting van de raket kan gecontroleerd kan worden.
Het werd ook tijd om het Emergency Egress System te testen. Dat is een systeem van een viertal “kooien” dat toelaat - bij problemen op de lanceertoren – zowel het personeel als de bemanning te evacueren. De “kooien” glijden vanaf een hoogte van 114 meter langs een 400 meter lange kabels naar beneden waar ze dan met speciale voertuigen verder in veiligheid kunnen gebracht worden.
17.01 – Rollout – Van de VAB naar LC39B.
Het voorbije jaar werd het Space Launch System voor deze vlucht in het Vehicle Assembly Building (VAB) stap voor stap opgebouwd. Men begon met de twee vastebrandstofraketten (SRB – Solid Rocket Booster). Daarna werd de gigantische Core Stage tussen de twee boosters geplaatst. De Core Stage is uitgerust met 4 motoren (die in een vorig leven dienst deden als Space Shuttle Main Engines) welke werken op vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof. Boven op de Core Stage komt dan de ICPS of tweede trap, ook wel de upper stage genoemd. De ICPS of Interim Cryogenic Propulsion Stage brengt de capsule in een baan om de Aarde om ze wat later op het juiste moment richting Maan te stuwen. Die capsule is uiteraard de Orion-capsule. In wezen bestaat die uit twee delen. De Crew Module is het gedeelte waar de bemanning zal verblijven. Om de vlucht mogelijk te maken, om de bemanning in leven te houden, is er de ESM of European Service Module. Zoals de naam laat vermoeden werd de ESM in Europa gebouwd. Helemaal bovenaan staat de LAS of het Launch Abort System. En daarvan hopen we uiteraard dat dit deel niet gebruikt moet worden.
Heel het gevaarte werd opgebouwd op de Mobile Launcher ML-1. Een gigantisch platform met lanceertoren. Een gigantisch rupsvoertuig – CT-2 of Crawler-Transporter – zorgt ervoor dat die ML-1 samen met de raket vanuit de VAB naar het lanceerplatform LC39B gereden wordt.
Het is een tochtje van 6,4 km. Het startte om 13u08 (onze tijd) en eindigde na middernacht om 00u42 met het afleveren van ML-1 op het Launch Complex 39B.
10.01 – NASA geeft het startschot.
Er werd al een tijdje naar uitgekeken maar op 10 januari was het zover. NASA liet weten dat op 17 januari raket en capsule voor Artemis II vanuit de VAB naar het lanceerplatform zouden gereden worden. Eind januari werd een Wet Dress Rehearsal voorzien (de algemene repetitie van de countdown), gevolgd door een Flight Readiness Review. Vroegst mogelijke lancering is op 7 februari.
